Niskopodłogowy pojazd, stworzony w kooperacji z Autosanem, wypełnił lukę w ofercie jelczańskiej fabryki o pojazd mało pojemny, ułatwiający podróżowanie osobom niepełnosprawnym czy przewożącym wózki dziecięce. Jelcz o 16 miejscach siedzących z pewnością nie nadaje się do obsługi znacznie obciążonych linii miejskich, ale dzięki niewielkim rozmiarom doskonale może się sprawdzić w niedużych i ciasno zabudowanych osiedlach, czy na krótkich trasach dojazdowych do centrów handlowych.
Odczucia kierowcy
Jednym z podstawowych atutów Libero jest dynamiczna, ekonomiczna i w miarę cicha jednostka napędowa Cumminsa. Jeśli zrezygnujemy z wykorzystywania pełnej mocy silnika, możemy liczyć na to, że zrewanżuje się on umiarkowanym zużyciem paliwa, nieprzekraczającym w warunkach miejskich 20 litrów na 100 km. Zdaniem pasażerów, poziom hałasu w tylnej części pojazdu można określić jako umiarkowany i porównywalny z większością nowoczesnych autobusów miejskich.
Zastosowanie w Libero manualnej skrzyni przekładniowej umożliwiło wprawdzie obniżenie kosztów produkcji i ograniczenie zużycia paliwa, ale też utrudniło życie kierowcy – zmaganie się z opornie pracującym drążkiem zmiany biegów jest dość uciążliwe, przynajmniej na początku eksploatacji. Dobrze byłoby zmodyfikować zewnętrzny mechanizm zmiany biegów tak, by czynność ta wymagała użycia mniejszej siły, a dźwignia miała mniejszy skok i zakres luzu.
Estetyka miejsca pracy w prototypie z pewnością nie jest najmocniejszą stroną autobusu. Kokpit jako całość, dzięki łagodnym kształtom i zaokrągleniom, sprawia dobre i przyjazne wrażenie. Odcina się jednak od niego duży, nieproporcjonalny zestaw wskaźników. Opracowywana w Jelczu kolejna wersja Libero ma być już pozbawiona estetycznych niedociągnięć i wyposażona w delikatniejszy, dobrze wkomponowany w ogólny wizerunek pojazdu kokpit. Przy okazji warto byłoby również przenieść (albo po prostu obrócić) włącznik zapłonu oraz zastosować nieco mniej masywną osłonę kolumny kierownicy.
Kabina, pomimo – zdawać by się mogło – dość ciasnej zabudowy, jest wygodna również dla wysokiego kierowcy, podróżującego Libero nawet na długich trasach. Niewielka kierownica i wydajne wspomaganie układu kierowniczego ułatwiają manewrowanie i poruszanie się w mieście. Układ ogrzewania jest efektywny – zapewnia utrzymanie żądanej temperatury w półotwartej kabinie kierowcy i umożliwia skuteczne usuwanie pary również z prawej połowy szyby czołowej. Na pozytywną ocenę zasługuje także wprowadzenie ogrzewania szyb bocznych: przednich jednoskrzydłowych drzwi i części okna lewego. Zalety tego rozwiązania będą odczuwalne już jesienią. Rolety przeciwsłoneczne rozciągane na „pantografach” wywierają mieszane odczucia – optycznie z pewnością są lżejsze od stosowanych w dotychczas produkowanych autobusach, jednak są od nich również mniejsze i mniej stabilne. Lepiej byłoby chyba usprawnić sprawdzone rozwiązania – wprowadzając choćby sznurek zwalniający mechanizm naciągu rolety.