Po raz pierwszy w polskich konstrukcjach autobusów, inżynierowie z Sanoka zdecydowali się umieścić silnik z tyłu. Dawało to liczne korzyści (odciążenie nieprzystosowanej do autobusów przedniej osi Stara, lepszy rozkład obciążeń, możliwość wyciszenia pojazdu i bardziej trwały układ napędowy), ale jednocześnie napotykano na liczne problemy. Jednym z nich był stosunkowo nieduży rozstaw osi, który próbowano „zgubić” zaproponowanymi przez Beksińskiego skrzydłami.

Po pokazie w Warszawie nie uzyskano zgody Zjednoczenia na rozpoczęcie prób i uruchomienie produkcji „Sanoka”. Swój żywot zakończył jak rzeźby, w ogródku jordanowskim.

Drugim projektem zaproponowanym przez Zdzisława Beksińskiego i równie zaskakującym był SFA-2.

Zasadniczo różnił się od poprzedniego projektu, ale podobnie jak poprzedni nie pasował do swojego czasu. Jeszcze bardziej „przeszklony”, z prostymi płaszczyznami wszystkich elementów zewnętrznych nadwozia miał być pojazdem znacznie tańszym w produkcji, a jego forma nawiązywała do najnowszych światowych tendencji stylistycznych. Niestety. Tym razem nie spodobała się linia i skośny kształt bocznych okien, nawiązujący do autobusów amerykańskich. W fabryce prototyp nazywał się „akwarium” i tak wspominany jest do dziś przez dawnych pracowników.

Niedługo potem, biuro konstrukcyjne zaprezentowało inny prototyp „akwarium” SFA-3, tyle że z „poprawnymi” prostokątnymi już tym razem szybami. Te z kolei były za duże, i również nie zatwierdzono go do produkcji.

Najbliższym możliwości wytwarzania był natomiast kolejny z sanockich prototypów - mikrobus SFA-4 Alfa, którego kształt nadwozia zaprojektował Zdzisław Beksiński w roku 1964.

SFA-4 był pierwszą konstrukcją polskiego mikrobusu z nadwoziem samonośnym, od początku opracowaną w zakładowym biurze głównego konstruktora. Samochód powstał w rekordowo krótkim czasie i miał być wiodącym produktem eksportowym polskiego przemysłu samochodowego. Miał on zastąpić dość dobrze sprzedającą się za granicą, aczkolwiek mocno przestarzałą, Nysę.